بیش از سه دهه از پخش سریال «اوشین» در تلویزیون ایران می‌گذرد، اما تنها چند نت از موسیقی آغازین این مجموعه کافی است تا خاطرات یک نسل زنده شود. حالا سفیر ژاپن در ایران با اجرای موسیقی این سریال، بار دیگر یکی از ماندگارترین پیوندهای فرهنگی میان دو کشور را یادآوری کرده است.

تسوکادا تاماکی، سفیر ژاپن در ایران، این بار نه در قامت یک دیپلمات، بلکه به عنوان نوازنده فلوت، در کنار ارکستر خصوصی «ایستگاه» به اجرای موسیقی سه مجموعه تلویزیونی شناخته‌شده ژاپنی، از جمله «اوشین»، پرداخت.در این اجرا، موسیقی سه مجموعه تلویزیونی ژاپنی شامل «اوشین»، «هاناکو و آن» و «سرزمین‌های شمالی» (Kita no Kuni kara) بازآفرینی شده است؛ آثاری که حافظه فرهنگی مردم ژاپن را به ایران پیوند می‌دهد.

این مطلب بهانه ای شد برای پرداختن به این مسآله که عنوان می شود در گذشته به جایی سفر می کردیم چقدر خاطره انگیز بود و اکنون این حس وجود ندارد .یا طعم فلان خوراکی یا محصول اینچنین بود این تجربه‌ای است که بسیاری از افراد در دهه‌های ۳۰، ۴۰ و بالاتر زندگی از آن صحبت می‌کنند. دلیلش این نیست که فقط «همه چیز بدتر شده»، بلکه مغز و احساسات ما هم تغییر می‌کنند.
چند دلیل مهم وجود دارد:
مغز کودکی همه چیز را تازه تجربه می‌کند. اولین بستنی، اولین شکلات یا اولین باری که به خانه مادربزرگ می‌روید، برای مغز یک تجربه کاملاً جدید است. تجربه‌های جدید با شدت بیشتری در حافظه ثبت می‌شوند.
خاطرات با احساسات آمیخته‌اند. وقتی شکلاتی را در کودکی می‌خوردید، فقط مزه آن نبود؛ امنیت، بی‌دغدغگی، حضور پدر و مادر یا مادربزرگ، بوی خانه، صدای اعضای خانواده و حتی فصل سال هم همراه آن تجربه بود. مغز همه این‌ها را به هم پیوند داده است.
ذائقه با افزایش سن تغییر می‌کند. تعداد و حساسیت جوانه‌های چشایی و حتی حس بویایی به‌تدریج تغییر می‌کنند. به همین دلیل برخی طعم‌ها دیگر آن شدت سابق را ندارند.
مغز خاطرات را بازسازی می‌کند، نه اینکه دقیقاً پخش کند. گاهی خاطره یک بستنی یا خانه قدیمی در ذهن، از واقعیت زیباتر می‌شود. وقتی دوباره به همان خانه می‌روید، آن تصویر ذهنی با واقعیت امروز یکسان نیست.
خود شما تغییر کرده‌اید. آن خانه همان خانه است، اما کودکی که در آن حیاط می‌دوید، دیگر وجود ندارد. نگرانی‌های بزرگسالی، مسئولیت‌ها و تجربه‌های زندگی باعث می‌شوند همان مکان دیگر همان احساس را ایجاد نکند.
به همین دلیل جمله‌ای در روان‌شناسی وجود دارد که می‌گوید:
گاهی آنچه دلتنگش هستیم، مکان یا غذا نیست؛ بلکه نسخه‌ای از خودمان است که دیگر به آن بازنمی‌گردیم.
با این حال، گاهی یک بو، یک آهنگ، یا حتی طعم یک خوراکی قدیمی می‌تواند ناگهان آن احساسات را دوباره زنده کند. علت این است که حس بویایی ارتباط بسیار مستقیمی با بخش‌های حافظه و هیجان در مغز دارد؛ به همین دلیل یک عطر یا بوی خاص گاهی بسیار بیشتر از یک عکس، انسان را به سال‌های دور می‌برد.شاید به همین دلیل است که هنوز هم با شنیدن نخستین نت‌های موسیقی «اوشین»، بسیاری از ایرانیان بیش از آنکه به یک سریال تلویزیونی فکر کنند، به بخشی از خاطرات مشترک یک نسل بازمی‌گردند؛ خاطراتی که این بار با نوای فلوت سفیر ژاپن، دوباره زنده شده است.برگرفته از یورونیوز و .....

Powered By
  BLOGFA.COM

آمارگیر وبلاگ